Kinga

Urodziła się w węgierskiej rodzinie panujących w roku 1234. Była trzecią z kolei córką; do piątego roku życia przebywała na dworze królewskim w Estergom (Ostrzyhomiu). Znając tradycje ówczesnego dworu królewskiego na Węgrzech, możemy stwierdzić, że otrzymała pełne i wszechstronne wykształcenie i głęboko religijne wychowanie. Wcześnie została wciągnięta w dynastyczne plany węgierskich Arpadów i polskich Piastów. Już w roku 1239 została sprowadzona do Polski i zaręczona z małoletnim księciem sandomierskim Bolesławem, który w cztery lata później objął tron krakowski. Przeżyła wtedy słynny najazd Tatarów, którzy zostali zatrzymani dopiero pod Legnicą. Wracając z Moraw, gdzie oboje księstwo schronili się przed Tatarami, zatrzymali się w Nowym Korczynie, gdzie Kinga zdołała skłonić Bolesława do zachowania dozgonnej dziewiczej czytości. Dlatego historia nadała księciu przydomek Wstydliwy. W tym też czasie Kinga została tercjarką III Zakonu św. Franciszka. W świetle idei ascetycznych, żywych na ówczesnych dworach dzięki działalności franciszkańskiej, nie ma w tym nic nieprawdopodobnego.
Łatwo także - w świetle ówczesnych stosunków gospodarczych - założyć, iż następna legenda o Kindze, przypisująca jej cudowne odkrycie bocheńskich złóż soli, wiąże się ze sprowadzeniem do kraju wyszkolonych górników węgierskich, którzy przyczynili się do szybkiego rozkwitu salin w Bochni. W otrzymanej od małżonka Ziemi Sądeckiej tworzy Kinga główne dzieło swego życia - starosądecki klasztor sióstr klarysek, gdzie w dziesięć lat po śmierci Bolesława złożyła uroczystą profesję. Tradycja przypisuje jej wprowadzenie polskich kazań, pacierzy i pieśni do religijnych zwyczajów starosądeckich klarysek.
Umarła po dłuższej chorobie 24 lipca 1292. Lud małopolski zachował ją we wdzięcznej pamięci jako panią pobożną, miłosierną, czułą na ludzką niedolę. do swej orędowniczki przed tronem Bożym. Do jej grobu przychodziły liczne pielgrzymki, a wielu doznawało szczególnych łask. Beatyfikował ją papież Aleksander VIII w roku 1690; Benedykt XIII przyznał jej tytuł patronki Polski i Litwy; w pierwszym roku naszego stulecia została obrana za patronkę diecezji tarnowskiej. Przykładem szczególnej czci, jaką otaczają ją górnicy żup solnych, jest pochodząca z XVII wieku, jedyna w świecie kaplica wykuta w soli kamiennej w salinach wielickich.
Ciekawostki
Drukuj stronę