Królestwo Polskie Władysława Łokietka

Mapka ilustruje nowy okres dążeń Polaków do odbudowania Królestwa Polskiego i ich walki z agresją zewnętrznych wrogów Polski. W tej fazie wszystkie formy agresji niemieckiej osiągnęły najwyższe nasilenie.
Na czele polskiego ruchu narodowego stał tym razem - obok sędziwego arcybiskupa Jakuba Świnki - książę kujawski Władysław Łokietek (1305-1333). Pomoc Węgrów i śmierć Wacława III, ostatniego Przemyślidy, pozwoliły mu opanować w latach 1305-1306 Małopolskę, ziemię łęczycko-sieradzką, kujawską i Pomorze Gdańskie. Mimo straty Pomorza, zagrabionego zbrojnie przez Krzyżaków w latach 1308-1309, w r. 1314 udało się przyłączenie Wielkopolski. W r. 1320 odbyła się koronacja Łokietka; po raz pierwszy w Krakowie. W granicach Królestwa znajdowały się trzy księstwa kujawskie bratanków króla.
Szczególnie groźną dla Polski sytuację wytworzyło umocnienie się wojowniczego Jana Luksemburczyka w Czechach i jego ścisłe współdziałanie z Krzyżakami, którzy po zdobyciu Pomorza przenieśli stolicę swego silnego państwa nad Wisłę - do Malborka. W walce z potężnymi przeciwnikami Polska traciła coraz to nowe ziemie na Śląsku, Mazowszu i Kujawach. W r. 1327, podczas wyprawy Jana na Kraków, siedmiu książąt górnośląskich (od oświęcimskiego do niemodlińskiego włącznie) złożyło mu hołdy lenne, a wrocławski zapisał swoje księstwo. W r. 1329 wspólna wyprawa wojenna czesko-krzyżacka opanowała ziemię dobrzyńską i zmusiła księcia płockiego Wacława do złożenia hołdu Janowi. W tym samym roku hołdy złożyli także książęta: brzesko-legnicki, oleśnicki, ścinawski i żagański. W r. 1331 Krzyżacy i Czesi uderzyli jednocześnie na Wielkopolskę i Kujawy. Łokietek zdołał je obronić, ale książę głogowski podporządkował się Janowi Luksemburczykowi. W roku następnym Krzyżacy zdobyli Kujawy.
Drukuj stronę